Evren Tanrı Mı? Bir Anın İçindeki Derin Sorular
Kayseri’nin taşra havası, her zaman beni biraz yalnız hissettirir. Küçük bir şehir, çoğu zaman herkesin işine bakıp geçtiği bir yer gibi. Çoğu insan burada, sabahları işe gider, akşamları döner, sonra bir tekne gibi akıp giden hayatlarına devam eder. Ama ben öyle değilim. Ben hep bu şehri biraz fazla derin düşünüyorum. Her şeyin ardında bir anlam var mı, diyorum. Ve bazen, bu soruyu kendime sorarken, birden kendimi bir anın içinde buluyorum; sadece bir an… fakat içinde tüm evreni sorguluyorum.
O Akşam, Bir Yıldız Gözlüğümde Belirdi
Bir akşam, hiçbir şeyin farkında olmadan, Kayseri’nin karanlık sokaklarından birine adım atmıştım. Yıldızsız bir geceydi, ama bir şey vardı; bu gece bana farklı gelecekti. Gözlüğümü takıp, yürürken kafamda dönüp duran sorularla birlikte birden düşündüm: “Evren tanrı mı?” Ne garip bir soru değil mi? Birçok kez aklıma gelmişti ama o akşam sanki bir tek o soruya odaklanmıştım. İstemeden, daha önce hiç bu kadar derin düşünmemiştim.
Bir anda karşımda, Kayseri’nin dışında olan o güzel yıldızsız gökyüzü vardı. Sadece karanlık ve sessizlik. İçimde bir huzursuzluk vardı, bir eksiklik. Ama o eksikliğin ne olduğunu bilmiyordum. O kadar çok şey düşünüyordum ki; ne hissettiğimi bile unuttum. Kafamda bir fırtına vardı. Yavaşça, arkamda bir ses duydum. Bir kedinin miyavlamasıydı, ama neden o kadar dikkatimi çekmişti? Sonra derin bir nefes aldım, ve gözlerim birden gökyüzüne daldı. “Evren tanrı mı?” sorusunun verdiği ağır yük, birden hafifledi. Kendimi o kadar yabancı hissettim ki, sanki tüm evrenin bana baktığını düşündüm. Tüm düşüncelerim bir anda çözüldü, ama yine de tam olarak ne hissettiğimi anlayamadım.
Evrenin Derinliği ve Umut Arayışım
O akşam, gözlüğümde beliren yıldızları izlerken, birden içimde bir şey belirdi. Belki de o an, yaşamın bir anlamı olup olmadığını sorgulamakta olan bir insanın hisleri vardı. Yıldızlar, beni ne kadar büyülese de bir o kadar da korkutuyordu. Evrenin büyüklüğü, her zaman beni hem rahatlatmış hem de rahatsız etmiştir. İçimde bir his var ki, bu evreni düşündükçe daha da büyüyor. “Tanrı var mı, yok mu?” diye düşünmek, o kadar basit bir soru gibi görünse de beni sürekli sarmaladı.
Yıldızları izlerken, bana anlatılan tüm öğretileri hatırladım. Tanrı’nın gücünü anlatan, evrenin düzenini anlamaya çalışan insanlık tarihindeki tüm hikayeler geldi aklıma. Ama içimdeki soru, bu hikayelerin ötesine geçiyor gibiydi. Hani bazen çok düşünürsün ve hiç cevap bulamazsın, sadece sorular artar. İşte o an, kendimi bu soruların içinde kaybolmuş gibi hissettim. Bu evren, bu kadar düzenli ve büyükken, neden sadece bir tesadüf olmalıydı? Bir şeyler vardı, ama neydi?
Bir Anlık Hayal Kırıklığı
Ve sonra, bir an… Tam da o an, içimdeki umudu kaybettim. Bazen evrende her şeyin anlamı olduğunu, bir gücün her şeyin düzenini sağladığını düşünürken, birden her şeyin bir tesadüf olabileceğini fark ettim. O kadar büyük, o kadar karmaşık, o kadar rastgele bir evren! O kadar korkunç bir hissiyat vardı ki, her şeyin anlamsız olduğuna inanmamak için çok uğraştım. Ama o an, o gece bir anlık bir hayal kırıklığı beni sarstı. “Gerçekten Tanrı var mı?” diye sordum içimden. Ve yanıt alamadım. Bunu kabul etmek çok zor oldu. Ya evrenin arkasında bir güç varsa? Ya da belki de her şey tesadüflerden ibaretse, tıpkı rüzgarın izlediği yol gibi?
Sonunda Bir Yanıt Bulduğumda
O kadar düşünmeye başladım ki, bir süre sonra bu soru bana acı vermeye başladı. Her şeyin ardında bir anlam olup olmadığını bilemiyordum. Ama sonra, bir sabah, evin önünde yürürken, her şeyin sakinleştiğini fark ettim. Gözlerim tekrar yıldızlara kayarken, kafamdaki o karmaşık sorular birden anlam kazandı. Belki de bu sorular, evrenin gerçekliğiyle bir tür barış yapmamı sağlamalıydı. Yavaşça, içimdeki gücü hissettim. Belki de bu kadar karmaşık olan şeyin ardında bir anlam vardı. Bir güç vardı, evrenin her parçasında hissedebileceğimiz bir enerji vardı. Tanrı belki de her şeyin içinde vardı. Belki de Tanrı, evrenin içindeki gizli bir sırdı. Bu sır, tüm duygularımıza, tüm sorularımıza yanıt verebilirdi. Ama biz, bazen sadece o sırra dokunmak için beklemeliydik.
İçimdeki his, daha önce hiç olmadığı kadar güçlenmişti. Evrenin bir anlamı olduğunu anlamıştım. Bunu tanrı olarak adlandırmak belki de en doğru tanım olabilirdi. Tanrı, bir güç değil; bir hissiyat, bir his… Evrenin kendisiydi belki de. Belki de Tanrı, evrenin içindeki tüm duyguları hissettiğimizde, bizlere daha yakın oluyordu. O an, kaybolan umutlarım tekrar canlandı. Bu kadar büyük, bu kadar derin bir evrenin içinde, her şeyin bir anlamı vardı. Bunu kabul ettim. Sadece biraz daha uzun bir süre beklemeliydim, biraz daha fazla sorularla savaşıp doğru zamanı beklemeliydim.
Ve o sabah, sadece bir anlık bir farkındalıkla, evrenin Tanrı olduğunu kabul ettim. Tanrı, her şeyin içinde, her duyguda, her yaşantımızda bir iz bırakıyordu. Kim bilir, belki de bizler, evrenin bir parçası olarak, bu sorunun yanıtını kendi içimizde buluyorduk. Ve belki de bu bulduğumuz yanıt, hayatımızın gerçek anlamını keşfetmemize yardımcı oluyordu.